Сергей Балай
Реальные истории о том, как нас прослушивают

«Салідарнасць» решила выяснить, как прослушивали политиков и общественных активистов и какие сюрпризы приходилось находить в самых неожиданных местах тем, кто занимает активную гражданскую позицию.

Известный правозащитник Татьяна Ревяко обнаружила в своем автомобиле микрофон с проводком, о чем сообщила на своей страничке в фейсбуке.

Мнения обсуждающих этот факт разделились: либо это действительно прослушивающее устройство, либо микрофон для громкой связи в автомобиле. Так или иначе перспектива такого пристального внимания со стороны спецслужб у белорусов давно не вызывает удивления.

«Салідарнасць» решила узнать, как это происходит на практике?

Анатолий Лебедько: «На ўсе важныя сустрэчы я іду без тэлефона»

– Думаю, для беларускай рэчаіснасці праслушка – сакрэт палішынеля, – считает лидер Объединенной гражданской партии Анатолий Лебедько. – Праблема не ў тым, што праслухоўваюць палітыкаў ці праваабаронцаў. Праслухоўваюць кожнага. Спецслужбы могуць падглядаць у замочную скважыну за ўсімі і гэта вялікая праблема Беларусі.

Асабіста ў мяне была праблема з хатнім стацыянарным тэлефонам. Мы звярнуліся на тэлефонную станцыю, прыйшоў майстар і з усмешкай пытаецца: чым вы займаецеся, калі ў вас стаіць праслушка? Аказалася, што на дроце, які вёў да хатняга тэлефона у тэхнічным корабе, была схаваная зусім маленькая каробачка. Я звяртаўся да спецыялістаў, якія зрабілі мне экспертнае заключэнне. Аказалася, гэтая каробачка не толькі праслухоўвала мае тэлефонныя размовы, але і круглыя суткі перадавала ўсе размовы, якія вяліся ў маёй кватэры.

Зараз дзяржава выдаткоўвае вялікія грошы на тэхнічныя прыстасаванні для таго, каб праслухоўваць наўпрост праз мабільныя тэлефоны. Таму на ўсе важныя сустрэчы я іду без тэлефона.

Андрей Стрижак: «Жучки находили периодически»

– Жучки на офисе профсоюза находили периодически. Еще до моего прихода. Например, во время уборки, — рассказывает координатор молодежной сети профсоюза РЭП Андрей Стрижак. — Лично у меня была ситуация, когда в ноябре 2012 года на украинско-белорусской границе изъяли мой ноутбук, якобы для проверки, нет ли там материалов, которые могут нанести вред конституционному строю Беларуси. Через месяц технику вернули, но я от нее избавился, так как исследование показало, что «проверяющие» практически не читали документы. Исследователи ковырялись в самом компьютере, так что работать на нем стало небезопасно.

Владимир Некляев: «Мы ўсе падслухоўваемся і падглядваемся»

– Знаходзіць «клапоў» даводзілася неаднойчы, — вспоминает лидер гражданской кампании «Говори правду!» Владимир Некляев. — Адмысловае прыстасаванне мы знаходзілі ў офісным кампутары. Нейкая прылада, якая здымала і адпраўляла ўсю інфармацыю. Таксама ў хаце пасля таго, як бывалі госці, якіх мы не запрашалі. Праслухоўванне – распаўсюджаная практыка. Я перакананы, што і зараз, як размаўляем, можам перадаваць прывітанне.

У Беларусі татальнае назіранне за ўсімі, хто падыходзіць пад вызначэнне апазіцыі, татальна даглядаюць за палітыкамі і грамадскімі дзеячамі. Але не толькі апазіцыю «слухаюць». Ва ўладзе ніводны чыноўнік не стане размаўляць з вамі на небяспечныя тэмы ў сваім кабінеце, машыне і нават хаце. Прыкладзе палец да вуснаў. Мы ўсе падслухоўваемся, падглядваемся, і гэта адна з вялікіх праблем грамадскага і асабістага жыцця ў Беларусі.

Жанна Литвина: «Противостоять этой тотальной слежке невозможно»

Лично я не сталкивалась с «жучками», но исходя из опыта можно делать вывод о таком «внимании», когда появляются провокационные материалы, — отмечает председатель Белорусской ассоциации журналистов Жанна Литвина. — Факт прослушки налицо, ведь периодически в судах фигурируют распечатки переговоров.

Я стараюсь не думать про это и абстрагироваться, потому что противостоять этой тотальной слежке невозможно.

Оцени статью:
1
2
3
4
5
Средний балл - 0 (оценок:0)